Meteen naar de inhoud
Home » Blog » Blog » De onderzoeksperiode, my life in it.

De onderzoeksperiode, my life in it.

A moment in time
Hi lieve iedereen, het is hier een beetje stilletjes geweest. Ik zit op dit moment midden in de onderzoeksperiode van het UWV, voor het opstarten van een eigen onderneming. Dit kost behoorlijk wat tijd en energie en ik merk daarin dat er ook weer oude patronen op de loer liggen.
De onderzoeksperiode
Mooie bloezem als verassing! – D.Verts ’22

Even een terugblik, you know I love it! Voordat ik aan de onderzoeksperiode begon was ik werkloos en zat ik in de WW. Mijn reis van een jaar (en een beetje) deel ik hier met je.

Het werkende leven

Anderhalf jaar geleden was ik nog gewoon aan het werk. Ik werkte voor een overheidsorganisatie. En hopte van baan naar baan in de hoop ergens voldoende geïnspireerd te raken. Ook hoopte ik dat men mijn kwaliteiten zou erkennen en me een mogelijkheid zou geven door te groeien. Dit moest dan echter wel op míjn tempo want na een jaar was ik vaak alweer uitgekeken op de huidige functie. Ik legde mijn lot in handen van allerlei anderen. Mijn standaard gemoedstoestand huisde in een slachtofferrol en ik koos baantjes die mijn gevoel versterkte. Ik voelde me waardeloos, niet gezien, niet gehoord en niet erkend.

Dit is natuurlijk geen situatie met erg veel uitzicht op een lang en gelukkig leven. De snelheid waarmee ik te werk ging gaf me aan dat ik niet op mijn plek zat.

Something happened

Toen knapte er iets in mij, ik kon het niet langer. Ik raakte, zoals ook eerder al genoemd, in een depressie. Een depressie die al jaren sluimerde. Een depressie die zich manifesteerde op het moment dat ik stopte met al mijn opleidingen en hoopte op het beste. Me waardeloos en nutteloos voelend. De vreemde eend in de bijt.

Ik kreeg hulp, veel hulp. Welkome hulp. En daardoor ging ik steeds meer ruimte voor mezelf innemen. Ik mocht er zijn. Ook zonder dat ik een opleiding had afgerond, zonder dat ik wist waar ik heen ging.

Intussen waren ze me op mijn werk inmiddels vergeten. Ik heb nooit meer wat van mijn team gehoord. op de dag dat mijn contract afliep heb ik zelf maar even gevraagd wat ze met mij wilde. Ze waren me vergeten en mijn contract werd niet verlengd. Ik had juridische hulp die al mijn rechten en plichten onderzocht en kon daardoor zelf rustig verder werken aan mijn herstel.

Geschenk

Hoewel het pijn deed om “vergeten” te worden op mijn werk was het beïndigen van mijn contract een godsgeschenk. Ik had me voor 300% ingezet maar liep overal tegen muren op. Deze organisatie was denk ik de minst geschikte voor mij van alle werkgevers die ik tot dusver heb gehad.

Ik kon het loslaten. Ik ging ziek uit dienst. Op dat moment kon ik me niet voorstellen dat het ooit weer beter met me zou gaan.

Toch gebeurde dat…

Het ging weer beter. Na de zomer kreeg ik langzaam vertrouwen en zicht op de toekomst. Tegen het einde van het jaar, een jaar nadat ik ziek werd, kreeg ik te horen dat mijn ziektewetuitkering zou stoppen. Er werd nog geopperd dat ik dat besluit kon aanvechten maar het ging inmiddels oprecht weer goed met me en ik wilde door. Ik wilde weer gaan opbouwen. Dus begin 2022 begon voor mij de WW periode. Ik had een visie, namelijk voor mezelf beginnen in fotografie. Een betekenisvolle baan die zich in mijn hart manifesteerde. Niet zomaar mooie “kiekjes” maken maar processen in gang zetten. Op de pauze-knop drukken in een alsmaar razende wereld.

Ik zocht door vacatures en ik kreeg weer buikpijn. Ik zag een vacature voor een fotograaf waarbij niet 1 foto gebruikt werd. Waarbij alleen een statisch eisen-lijstje stond. Dat is niet hoe ik wil dat mijn werk zou zijn. Ik wil èchtheid. En kindness. En ik bedacht me dat ik daarin het heft (éin-de-lijk) in eigen hand moest nemen.

Ondernemen was altijd al mijn droom maar na het zien van die vacatures op indeed wist ik, dit moet nú! Ik kan niet meer terug naar een baantje wat niet voor mij is.

De onderzoeksperiode
Soulsearching – D.Verts
de onderzoeksperiode

Omdat ik inmiddels in de WW zit (ik vind dit altijd een hele nare term, ik voel me dan echt onderaan de maatschappij bungelen met mijn uitkering) kon ik wel gebruik maken van mooie perioden om een eigen onderneming te starten. Allereerst komt de onderzoeksperiode. Daar zit ik nu middenin. Het is nog niet de bedoeling ook echt te ondernemen. Ik mag ook nog geen opdrachten aannemen, maar ik kan deze tijd wel gebruiken voor het maken van een ondernemingsplan. Dit ondernemingsplan moet uiteindelijk goedgekeurd worden om ook daadwerkelijk de startperiode in te gaan.

Ik zag best wel op tegen het maken van zo’n ondernemingsplan omdat ik toch het gevoel had mezelf te moeten bewijzen en dat ik moet “slagen” voor mijn plannen. Maar inmiddels ben ik al een heel eind en heeft het me enorm veel inzicht gegeven in hoe ik mijn plannen op een concrete (en toch persoonlijke) manier kan samenvatten in een plan met een goede onderbouwing.

Wat doet dit met me?

Het maken van zo’n bedrijfsplan kost me best veel tijd en energie. Het is continue soulsearchen, bijschaven, wijzigen, opnieuw doen. En ook zijn er veel hele statische elementen. Denk aan een SWOT Analyse (strengths, weaknesses, opportunities, threats), en een financieel plan, dat zijn zaken die mij niet erg trekken. Hoewel ik me besef dat het financiële gedeelte heel belangrijk is (zodat ons gezin ook kan overleven;-)) heb ik, eigenwijs als ik ben, die SWOT veranderd naar zijn positievere zusje SOAR (strengths, opportunities, aspirations, results).

Ik laat me soms een beetje opslokken in al die praktische zaken, in de onderzoeksperiode, terwijl dit bedrijf toch echt een hartending is. Hierdoor laat ik mijn selfcare-activities zoals meditatie, lezen (voor de lol), en rust en stilte opzoeken, de laatste tijd wat versloffen. Mijn patronen, teveel koffie, teveel scherm, te veeleisende to-do-lists komen dan weer aan het woord. Het kost me nu alle moeite om dit goed uit te balanceren.

Heel waardevol, de onderzoeksperiode, vind ik want dit kan me straks alleen maar helpen als mijn bedrijf echt up and running is.

Ik kan echt niet wachten om mijn plannen met je te delen. Dat gaat niet zo heel lang meer duren, dus stay tuned!

Volg me ook op Facebook en Instagram.

1 reactie op “De onderzoeksperiode, my life in it.”

  1. Pingback: Het KvK avontuur - D.Verts

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.